Persoonlijke update – 2,5 week na de operatie

Deze blog wil ik eigenlijk schrijven als update, maar tevens ook om informatie te geven. Ik heb op internet gezocht en kan nergens iets vinden over de operatie die ik heb ondergaan en het revalidatieproces wordt alleen uitgedrukt in medische termen.

Voor wie mijn vorige post niet heeft gelezen, ik heb mijn linkerbeen op 3 plaatsen gebroken en ben een paar uur na het ongeluk geopereerd. Ik heb gezocht op internet naar ervaringen, maar heb die eigenlijk niet kunnen vinden, dus wil ik die op deze manier graag delen.

Bij de operatie zelf kon ik kiezen uit een narcose of een ruggenprik, waarbij ik uiteindelijk heb gekozen voor narcose. De ruggenprik heeft als voordeel dat je langer geen pijn voelt, omdat je benen verdoofd zijn, maar je hoort dan wel alles. Ik hoefde zelf niet perse al het geboor en getik te horen, want ze hebben een plaat met schroeven geplaatst om alles op zijn plek te houden.

Bij een narcose ga je volledig onder zeil en krijg je niets mee van de operatie. Dit werd via mijn infuus toegediend en voor dat ik het in de gaten had was ik al vertrokken. Ik heb niets van de hele operatie meegekregen en werd wakker toen ze klaar waren. Ik ben daarna nog wel weggevallen en werd weer wakker in de uitslaapkamer, waar ik ontzettend misselijk was. Dit heeft een narcose dan ook direct als nadeel, je kan er heel misselijk van worden. Tot 5 keer toe hebben ze me iets gegeven tegen de misselijkheid, waarna ik terug kon naar de kamer.

Op internet heb ik gezocht naar wat een narcose nog voor nasleep kan hebben, en de ervaringen  verschillen enorm. Ik heb zelf gemerkt dat ik de eerste paar dagen na het ongeluk bijna geen concentratie had en mijn aandacht heel moeilijk bij gesprekken kon houden. Ook viel ik regelmatig in slaap. Dit kan natuurlijk ook zijn omdat je lichaam heel wat te verduren heeft gehad, maar het is wel iets wat me opviel.

De dag na de operatie werd ik op dit apparaat (kinetec) gelegd, wat er voor zorgt dat je knie gebogen wordt. De fysio hoeft dit dan niet handmatig te doen en je kan er langer op blijven liggen. Het doel was dat ik de 90 graden zou halen op het moment dat ik naar huis ging. Uiteindelijk zat ik geloof ik op 80 graden, dus dat was prima. Het was wel heel raar en onwennig om mijn been te gaan buigen, een dag na de operatie, maar het is nodig omdat je been anders helemaal stijf wordt en het veel langer duurt totdat je hem weer soepel kan buigen en strekken.

Nu ben ik nog onbelast aan het mobiliseren, dit duurt 6 weken. Daarna mag ik langzaam aan gaan belasten. Het is heel onwennig want onbelast mobiliseren houdt dus in:

  • met krukken lopen zonder te steunen op mijn been, maar wel met afrolling van de voet. Dit is om alles soepel te houden en te oefenen voor als ik wel mag steunen.
  • het buigen en strekken van mijn been, dit doe ik ondersteunt, dus met mijn hiel op het matras.
  • mijn knieholte naar beneden drukken, dan span ik mijn spieren aan en oefen de strekking.
  • mijn enkel beweeg ik vaker op een dag, zodat deze ook soepel blijft

Dit zijn een een aantal oefeningen die ik heb gekregen van de fysio en die doe ik dagelijks. Als het me lukt qua pijn dan doe ik ze wat vaker.

Na 2 weken begonnen mijn hechtingen los te laten (ze waren oplosbaar) en braken ze een voor een. De resterende stukjes die in mijn huid bleven zitten mocht ik weghalen. Dit doet geen pijn en je kan ze er zo uit pakken. Mijn litteken smeer ik nu, op aanraden van de fysio, in met littekencrème, om het littekenweefsel soepel te houden en minder vurig te maken.

Nu is het een kwestie van goed mijn oefeningen doen en dan afwachten wat we na 6 weken gaan doen. Ik weet al wel dat ik ga beginnen met fietsen (uiteraard bij de fysio) en lopen op de loopband.

Mocht je tips of ervaringen willen delen, doe dat vooral in de comments, ik hoor het graag.

Op naar een spoedig herstel!


 

 

 

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *